Main
- Start
- Forum
- System Chatów
- Nasza Karczma
- Linki

RPG

- Co to jest?
- dla MG [10]
- dla Graczy [5]
- Inne [11]

Opowiadania

Galerie

Klan


Partnerzy
- Polecamy Valkirię

Toplisty
- Cmentarzysko
World of Silizard
Online: 0

Jak tam wejść?
1. Stwórz postać.
2. Ściągnij klienta.
3. Zaloguj się
4. Wybierz miejsce (ikonka mapy).
Twoje konto
Nick:
Hasło:
Ostrza: 4299 pkt.
 
Kapituła: 4129 pkt.
 
Krystaliczni: 3965 pkt.
 
SFPP: 2067 pkt.
 
 

by wspierać i chronić

[+] Kodeks Honorowy
[-] Kodeks Honorowy

Istotą przynależności do Ostrzy jest obrona Silizardu i jego mieszkańców.

Należąc do Ostrzy świeć przykładem jako wzór cnót, a zwłaszcza praworządny obywatel.

Okazuj szacunek wszystkim członkom gildii, a także tym, którzy na niego zasługują.

Nigdy nie bądź obojętnym na krzywdę bliźniego.

Bądź lojalny wobec gildii i miasta. Zdrada zostanie surowo ukarana.

Powstrzymaj swój gniew. Prawo służy zadośćuczynieniu krzywd, a sprawiedliwość ma swych katów.

Twoim czynom niech przyświeca interes Silizardu i jego mieszkańców.

Jesteś Ostrzem sprawiedliwości – przeciwdziałaj łamaniu prawa, wszystkimi środkami, które ono dozwala.

Z swych obowiązków wywiązuj się sumiennie i z należytą gorliwością.

Nie czyń niczego, co mogłoby podważyć lub podważy twoją uczciwość i obiektywność

Kodeks to prawo i kwintesencja honoru Ostrzy.

[+] Mundur Ostrza
[-] Mundur Ostrza


[+] Inicjacja
[-] Inicjacja

Uroczyste mianowanie Ostrzem jest poprzedzone testem sprawnościowym. Odbywa się on w siedzibie Ostrzy gdzie Rekrut musi udowodnić swoja przydatność umysłową, duchową oraz fizyczną. Pierwsza polega na rozwiązaniu specjalnie przygotowanej intrygi kryminalnej. Drugą przydatność rekrut udowadnia poprzez spędzenie nocy bez jadła i napitku w opuszczonej jaskini. Trzecią może zdobyć tylko po pokonaniu forsownego toru przeszkód oraz wytropieniu i zgładzeniu pewnej (wybranej przez jego przełożonego) bestii. Wszystkie te przydatności rekrut musi udowodnić sam, bez niczyjej pomocy. Następnie zostaje on zobowiązany do zapoznania się z kodeksem prawnym oraz pozostałymi aspektami frakcyjnymi. Dopiero po dokonaniu tego zostanie mianowany pełnoprawnym Ostrzem.

Plan uroczystości mianowania:
• Rozpoczęcie na placu przed siedzibą. Uroczysta musztra połączona z oddaniem salw z krasnoludzkich haubic. Stąd odbywa się spektakularny pochód w stronę miejsca w jakim odbędzie się uroczystość właściwa. Pochodowi przewodzi członek Ostrzy niosący Szandar z herbem. Dalej idzie reszta frakcji, a na samym końcu zaproszeni goście.

• Po wkroczeniu do miejsca uroczystości odbywa się pokaz gry na werblach. Potem następuje wystąpienie Wielkiego Mistrza, który wypowiada się na temat nowych rekrutów. Ci zaś są ubrani w galowe mundury oraz siedzą pod lewą ścianą. Pod prawą znajduje się miejsce dla Najstarszego oraz wodza naczelnego i dowódcy straży. Wielki Mistrz siedzi na samym środku. Sam proces pasowania na Ostrze wygląda następująco:

1.Złożenie przysięgi: Ja nowoprzyjęte Ostrze Silizardu przysięgam: przestrzegać i dbać o przestrzeganie przez innych kodeksu praw; Przynosić chlubę i bronić honoru frakcji; służyć mieszkańcom miasta. Ślubuję także bezwzględne posłuszeństwo Wielkiemu Mistrzowi, a także wodzowi naczelnemu/dowódcy straży (zależnie od wybranej funkcji we frakcji).Oddaję Ostrzom swoje serce, rozum i ciało! Tak mi dopomóżcie wszyscy bogowie.
2.Mianowanie Ostrzem. Wielki Mistrz przyczepia rekrutom na piersiach odznaki (srebrne miniaturki herbu Ostrzy). Następnie Ci na znak lojalności całują jego dłoń.
3.Rekruci otrzymują uznanie oraz słowa pokrzepienia od Najstarszego.

• Rekruci opuszczają miejsce uroczystości wśród odgłosów werbli. Przed budynkiem daje się usłyszeć kolejne wystrzały z haubicy. Przyjęcie rekrutów w szeregi Ostrzy dobiega ku końcowi.

• W siedzibie Ostrzy odbywa się uczta na cześć nowych członków frakcji. Uczestniczą w niej tylko zaproszeni goście.

[+] Warownia
[-] Warownia


Z daleka...
Kilkanaście minut drogi za Silizardem, na wzgórzu stoi nieduża warownia. Wielu podróżników zachwyca się jej masywnymi murami i ogromną basztą. Wszystkie elementy grodu zbudowane są z szarych skał, oprawionych przez najlepszych krasnoludzkich kamieniarzy. Miejsce to pamięta wiele, oblężeń i szturmów. Świadczą o tym nieco już zniszczone fortyfikacje. Wrota do zewnątrz są otwarte za dnia. Nocami wstęp do siedziby mają tylko nieliczni.

Z bliska...
Po zbliżeniu się do warowni, pierwszym co rzuca się w oczy są ogromne, masywne wrota. Otóż wykonane zostały na specjalne zamówienie przez czterdziestu najzdolniejszych rzemieślników Silizardu. Grube dębowe belki, oprawione metalowymi płytami nie uległy jeszcze żadnemu taranowi. Wiszą na nich dwa skrzyżowane miecze bastardy – symbol zwycięstwa. Krążą legendy, że każdy czarodziej, który spróbuje przekroczyć próg siedziby, zostanie pozbawiony całej swojej magii (a być może i życia). Jak dotąd nie znalazł się nikt, kto chciałby obalić tą teorię. W skrajnych przypadkach opuszczana jest także krata, stanowiąca pierwszą (a często i ostatnią) przeszkodę dla napastników. Nad wejściem wznosi się kamienna brama, w której podczas oblężenia stacjonują łucznicy. Można tam znaleźć także wielki kocioł na smołę. Stał on się przekleństwem niejednego żołnierza, szturmującego drzwi.
Szary i smutny kolor fortyfikacji wprawia niejednego gościa w smutek (Stali bywalcy zdołali się już przyzwyczaić). Zimą wiszą tu ogromne sople lodu, a latem zielony bluszcz oplata się o wystające kamienie. Podczas specjalnych okazji, świąt, lub ważnych wizyt na murach są rozpościerane kolorowe płachty z ogromnymi symbolami gildii.

Dziedziniec...
Przekroczenie wrót to pierwszy krok do wspaniałej i pełnej zagadek siedziby Ostrzy. Na dziedzińcu zazwyczaj panuje cisza. Od okalających go murów odbija się tylko głuche echo. W centrum znajduje się studnia, której zimna woda jest ukojeniem podczas upałów. Pod wschodnią ścianą wznoszą się (kolejno od wejścia): stajnia, zbrojownia, warsztat kowala i płatnerza oraz najpilniej strzeżony i zbudowany z kilku kamiennych warstw skarbiec. Mieszkańcy z okolic opowiadają często sobie o bogactwach jakie frakcja rzekomo w nim zgromadziła. O zachodnią ścianę oparte są koszary, w których mieszkają pachołkowie najęci przez frakcję do pomocy w obronie i gospodarowaniu warownią. Tu i ówdzie można zauważyć manekiny oraz tarcze strzelnicze służące do doskonalenia się w boju. W pobliżu koszar wzrok przykuwa nieduży (acz wyglądający na bardzo forsowny) tor przeszkód. W lewym tylnym rogu stoi budząca zachwyt ogromna wieża obserwacyjna. Rozpościera się stąd wspaniały widok na okolicę. Jednak niczym nie dorównuje ona stojącej nieopodal baszcie głównej. To tam mieszkają najwytrawniejsi wojownicy jakich widział Silizard – Ostrza. Wieża była jakiś czas temu przebudowywana, bowiem groziła zawaleniem. Obecnie jest to jedna z najpotężniejszych budowli w okolicy.

Wewnątrz...
Jedną z najważniejszych cnót dobrego wojownika jest skromność. Nie jesteśmy jak Krystaliczni, którzy widza jedynie czubek własnego nosa, wesoło merdając przy tym drogą biżuterią i ubraniem oraz dławiąc się swoim przepychem. Dlatego też wnętrze baszty nie uderza bogactwem. Szare kamienne ściany odbijają światło rzucane przez pochodnie. Między nimi można podziwiać trofea łowieckie i obrazy przedstawiające sceny z bitew. Na wysadzanej skałami podłodze leży czerwony dywan. Centrum głównego korytarza stanowią kamienne, zwijające się niczym gigantyczna sprężyna schody, które prowadzą do różnych poziomów. Zarówno tych znajdujących się wyżej, jak i niżej. Na parterze największą komnatą jest łaźnia – miejsce relaksu i odpoczynku po ciężkim dniu służby. Pierwsze drzwi na lewo prowadzą do Sali rozpraw, gdzie odbywają się rozmaite sądy nad podejrzanymi o przestępstwo. Dalej znajduje się magazyn dla służby, który obfituje w sprzęty potrzebne do utrzymania porządku. Ostatnie dwa pokoje są przeznaczone dla gości.

Piwnica...
Dość rozległy układ pomieszczeń w których złożone są zapasy żywności oraz pokaźna ilość trunków. Tutaj także pędzony jest bimber oraz przygotowywane wina, chwalone przez mieszkańców całego Silizardu. W piwnicy znajduje się też tajemne, tylne wyjście, prowadzące poza mury twierdzy. Ostrza wielokrotnie przekonywały się o tym jak bardzo jest ono cenne.

Lochy...
Dzielą się na dwie części: starą i nową. W tej pierwszej znajduje się masa ślepych zaułków i uliczek. Niejeden śmiałek, który się tutaj zapuścił przepadł bez słuchu. Stare lochy pochodzą jeszcze z czasów, kiedy Ostrza były potężną militarną organizacją trzymającą w ryzach całą okolicę. Podobno w najodleglejszych zakamarkach zalęgły się dziwne bestie, które pożerają wszystko co żywe w zasięgu wzroku. Stare lochy są często wykorzystywane jako miejsce wykonywania wyroków (bez brudzenia sobie rąk). Nowa część składa się z około dwudziestu cel oraz sali tortur. Jak dotąd spełniają one swoją rolę wzorowo.

Krypta...
Najniżej położony poziom siedziby. Tutaj chowani są martwi członkowie ostrzy. Miejsce to napawa grozą. Najważniejszym pomieszczeniem jest krypta bohaterów. Leżą tam tylko najbardziej zasłużeni herosi frakcji, których czyny do dziś są opiewane przez bardów.

Pierwszy poziom...
Wchodząc po schodach do góry trafiamy na pierwszy poziom. Członkowie Ostrzy mają tutaj swoje komnaty. W sumie jest ich dziewięć (w tym trzy luksusowe znajdujące się w południowej części i przeznaczone dla członków wyższych stopniem). Na wschodnim krańcu znajduje się komnata mistrza. Podzielona jest na dwa pomieszczenia: sypialnię i gabinet. Idąc dalej na północ można trafić do dużej jadalni, gdzie ustawione są dwa długie stoły z ławami. Tylko z jadalni można wejść do kuchni i małej spiżarni, znajdujących się na prawo od wejścia.

Drugi poziom...
Ten poziom to jedna wielka biblioteka. Jest on najlepiej ogrzewanym miejscem w całej wieży. Stoi tu kilka pieców kaflowych, które zapobiegają zawilgnięciu cennych księgozbiorów i rękopisów. Pod wschodnią ścianą znajduje się rząd okrągłych stołów wraz z krzesłami. Małe pomieszczenie na południu zawiera kronikę dziejów frakcji. Ostrza w niczym nie przypominają tępych i porywczych wojowników. Ich wiedza o taktyce i sztukach walki jest godna podziwu, bowiem, jak to sami mówią: O zwycięstwie w boju w znacznym stopniu decyduje wiedza o przeciwniku, a nie siła i zręczność.

Trzeci poziom…
Miejsce to obfituje w wiele małych pomieszczeń. Ranni lub chorzy wojownicy trafiają do Sali medycznej (północno-wschodni róg), gdzie są pod opieką zaprzyjaźnionych z frakcją sióstr Zakonu Złocistej Dłoni. W czasie zimy można tu doskonalić swoje umiejętności bojowe poprzez ćwiczenia w jednej z sal treningowych.

Czwarty poziom…
Najważniejsze decyzje dotyczące frakcji zapadają właśnie na czwartym poziomie. To tutaj znajduje się sala obrad, gdzie raz w tygodniu dochodzi do spotkania wszystkich Ostrzy. Zasiadają oni przy ogromnym pięciokątnym stole, który został wykonany z rzadko spotykanego, elfiego dębu. Przy bocznych ścianach komnaty stoją dwa duże regały zawierające sprawozdania z poprzednich spotkań.
W południowo-zachodnim narożniku znajduje się pomieszczenie, w którym organizowane są uczty i bankiety. Przyjmowani są tam także ważni goście. Na ścianach wiszą drogie dzieła sztuki przedstawiające sceny z ważnych bitew oraz portrety dobroczyńców frakcji. Sala może się poszczycić dużą sceną dla artystów oraz własnym zapleczem. Z czwartego poziomu można bezpośrednio dostać się na szczyt wieży.

Szczyt baszty…
Otoczony niskim murkiem, na którym spoczywają kamienne figurki gargulców jest niezwykłym miejscem. Przebywanie tu zmusza do refleksji. Wesoło trzepoczące na wietrze flagi ostrzy wywołują dziwny nastrój nostalgii i zadumy. W pogodne dni ze szczytu wieży rozpościera się wspaniały widok.

[+] Zbrojownia
[-] Zbrojownia

Aby trafić do zbrojowni Ostrzy, należy najpierw zejść do podziemi ich siedziby. Tam, za potężnymi, żelaznymi drzwiami znajduje się pomieszczenie, który każdy we frakcji zna. A to dlatego, że na początku swego członkostwa wszyscy przymusowo spędzili w nim wiele godzin czyszcząc, polerując i konserwując. To olbrzymia sala wykonana z grubymi, kamiennymi ścianami. Po bokach znajdują się stojaki na broń. Dwa kolejne, w kształcie wielkich okręgów, znajdują się na środku. Broni starczyłoby na wyposażenie małej armii. To nic nadzwyczajnego, gdyż właśnie Ostrza mają obowiązek dać broń obywatelom, gdy nadejdzie konieczność zbrojnego działania całej społeczności.
Wszystko jest uporządkowane. Po prawej znajdują się bronie strzeleckie. Łuki, kusze, proce. pod stojakami są skrzynie pełne amunicji. W dalszej części pomieszczenia widać las broni drzewcowych. Włócznie, oszczepy, halabardy, piki i inne, wszystkie celują swymi ostrzami w sufit.
Po prawej jest broń do walki wręcz. Ułożone rozmiarami, od krótkich noży, przez miecze, bastardy po olbrzymie mieczyska, do uniesienia których normalny człowiek potrzebowałby pomocy. Dalej znajdują się bronie obuchowe. Kije, młoty, maczugi, buławy i morgenszterny. Jedne proste, inne z wywołującymi ciarki kolcami.
Środkowe stoły to prawdziwy zbiór rozmaitości. Wypełnione są nietypowymi rodzajami broni. Od tak prozaicznych jak kastety, przez baty i nunczaku po kosy i sieci. Pod ścianą przeciwległą do wejścia znajdują się wielkie stojaki ze zbrojami. Te także są ułożone. Po lewej są najprostsze, skórzane. Na prawo natomiast znajdują się coraz mocniejsze i cięższe pancerze, aż po masywną, turniejową płytówkę na samym końcu, Pomiędzy zbrojami rozmieszczone są tarcze. Je także ułożono rozmiarami.
Podobno, gdzieś w tym pomieszczeniu znajduje się tajemne przejście do ukrytej komnaty. komnaty ze ścianami z metalu i chronionymi przez magię. Tam, jak plotka głosi, znajdują się potężne bronie o mistycznych mocach. Jednak nikomu nie odało się tej komnaty odnaleźć, a wysocy urzędnicy pytania o nią zbywają śmiechem. Opowieść jednak trwa wśród ostrzy.

Szable - Zazwyczaj posiada zakrzywione, wąskie ostrze i rozbudowanym jelcem, chroniącym dłoń trzymającego. Koniec szabli, zwany piórem, jest obosieczny. Do szabli zaliczamy m.in.:
- Szable klasyczne - o wąskim, długim ostrzu, lekkim zakrzywieniu. Lekkie i łatwe w użyciu, są popularne wśród szlachty. Modele różnią się rozbudowaniem jelca, od niewielkiego, po rozbudowany.
- Shamshiry - długie i cienkie szable o bardzo dużym zakrzywieniu jak na miecz - różnica między początkiem a końcem dochodzi do 15 stopni. Charakteryzuje się tym, że jest zazwyczaj trzymana poziomo, nie pionowo, z końcem skierowanym w górę. Używana głównie do wykonywania cięć na nieopancerzonych przeciwnikach. Końcówka jest ostra, jednak wykrzywienie broni utrudnia wykonanie celnego pchnięcia.
- Szable "piracke" - szeroka, krótka szabla o lekkim zakrzywieniu, uznawana za typową broń marynarzy. Rękojeść jest zazwyczaj rozbudowana, tak by chroniła dłoń, a w razie zwarcia mogła też służyć do uderzenia, pełniąc rolę kastetu. Te szable są popularne na morzu, gdyż dzięki swym niewielkim rozmiarom i masywności pozwalają walczyć na ograniczonym terenie - na przykład pod pokładem. Mogą także służyć do przecinania lin i służą za maczetę po zejściu na ląd. Wymaga też najmniej wprawy w używaniu ze wszystkich typów szabli.

Lekkie miecze - termin nie oznaczający broni krótszej niż normalna, ale obejmujący całą gamę prostych, jednoręcznych mieczy dłuższych niż noże.
Opróczy typowych mieczy, mających od 80 - 120 cm, kategoria ta zawiera także:
- Falchion - jednoręczny, krótki miecz o jednym, szerokim ostrzu. Z wyglądu przypomina większą maczetę, jednak posiada jelec. Łatwy do wykonania i w miarę tani, jest popularny wśród wszelkiego rodzaju awanturników. Zazwyczaj ma do metra długości i waży około kilograma.
- Falcata - Szeroki, krótki miecz o jednym ostrzu w sierpowatym, wygiętym kształcie. Falcety ze względu na trudność wykonania i używanie nie są popularne, jednak potrafią być bardzo groźne w rękach wprawnego szermierza.
- Katzbalger - prosty miecz o długości 70 - 85cm. Ważący 1-2 kg, o charakterystycznym jelcu w kształcie litery "S" lub cyfry"8".
- Maczeta - raczej większy tasak niż miecz. Szerokie ostrze mające od 50 do 60cm i prosta budowa, czynią z niego mocną broń na krótki dystans. Zazwyczaj jest jednak używana jako narzędzie do torowania drogi w trudnym terenie, a także w pracach obozowych.
- Półtorak - zwany też "bastardem" to połączenie cech miecza jedno- i dwuręcznego. Długie, proste, dwusieczne ostrze ma zazwyczaj 115-140 cm. Spora część półtoraków ma przedłużoną rękojeść, aby użytkownik mógł chwycić broń obiema rękami w celu zwiększenia siły ciosu.
- Rapier - broń służąca do pchnięć, nie cięć. Posiada bardzo wąskie ostrze o szerokości do 2,5 cm i długości ponad 1m. Charakteryzuje się rozbudowanym jelcem chroniącym dłoń. Używany często w pojedynkach, jako broń wymagająca dużej wprawy i rzadko śmiertelna.

Ciężkie miecze - pojęcie to obejmuje większość dłuższych i cięższych mieczy, zazwyczaj dwuręcznych.
- Claymore - potężny, dwuręczny miecz, używany zazwyczaj przez ciężkozbrojnych ze względu na duże obrażenia i zasięg większy niż standardowego miecza. Zazwyczaj ma długość 130 - 150 cm z rękojeścią i waży 2 - 3,5 kg. Posiada szeroki jelec, z ramionami skierowanymi w stronę ostrza.
- Flambard - zwany też błędnie flambergiem - wziął swoją nazwę od kształtu ostrza. Jest ono faliste, przypominając płomień. To długi, dwuręczny miecz o bardzo długiej rękojeści i szerokim jelcu. Zakrzywienie ostrza ma poprawia właściwości bojowe i sprawia, że miecz wygląda groźnie. Flambardy mają zazwyczaj 1,5 - 1,8 m długości i ważą ok 3,5 kg.
- Dwuręczniak - długi, masywny miecz. Używany zazwyczaj w bitwach, do walki z pikinierami i włócznikami. Dwuręczniak może mieć nawet 180cm z rękojeścią i ważyć 2 - 3,5 kg, chociaż pewne egzemplarze mogą mieć nawet sporą wagę 7 kg.

Noże - trudno jest dokonać szczegółowego podziału noży, ponieważ wciąż powstają ich nowe wersje i rodzaje.
- Baselard - prosty, obosieczny nóż. Przypomina miniaturowy miecz, ma długość od 40 do 70cm. Broń często używana przez niziołki i gnomy jak krótkie miecze.
- Bolo - Odmiana maczety. Krótszy i cieńszy nóż, rozszerzający się w stronę czubka. Służy głównie do usuwania roślinności, chociaż posiada również potencjał do walki.
- Cinquedea - masywny i ciężki nóż, mający ok 45cm. Bardzo szeroki przy rękojeści i jelcu skierowanym w stronę czubka, zwęża się przy końcu. Często umieszczony za paskiem z tyłu, aby można go było błyskawicznie wyciągnąć zza pleców.
- Dirk - długi i cienki nóż, mający zazwyczaj 20 - 35cm. Charakteryzuje się krótką rękojeścią i brakiem jelca. Często używany jako broń pomocnicza.
- Golok - odmiana maczety, jednak krótsza i cięższa. Cieńsza przy rączce, rozszerza się, tworząc niemal prostokątne ostrze.
- Jambija - nóż często używany do ceremonii. Charakteryzuje się szerokim ostrzem, zwężającym się i odchylającym do góry. Często bardzo ozdobna broń, często noszona jako oznaka bogactwa.
- Kerambit - broń ciesząca się złą sławą. Bardzo krótkie i cienkie jednostronne ostrze jest zagięte w przód, przez co przypomina szpon bestii. Łatwość ukrycia i skuteczne zadawanie poważnych ran uczyniły z Kerambitu narzędzie zabójców.
- Kindżał - Bardzo cienki i długi (30-50cm) nóż o ostrym czubku. Broń przeznaczona do pchnięć, które przy wymiarach kindżału są bardzo skuteczne.
- Kris - długie, faliste ostrze o ostrym zakończeniu czyni z krisu groźną broń. Pchnięcie tym nożem może mieć fatalne skutki. T broń często jest przedmiotem rytualnym. Uważa się, że krisy posiadają w sobie moce, niektóre dobre, a inne złe.
- Kukri - Niedługi (ok. 30cm) nóż o jednym ostrzu. Mniej więcej w połowie ostrze zgina się w dół. Mało popularny, ponieważ trudno się go używa.
- Łamacz mieczy - Prosty, długi nóż z jednym lub więcej zagłębieniami w ostrzu. Dzięki nim oraz solidnej budowie, sprawny szermierz może zniszczyć miecz przeciwnika. Musi tylko uchwycić ostrze wrogiej broni w zagłębienie, a następnie silnym ruchem złamać pochwyconą broń.
- Mizerykordia - długi nóż o cienkim ostrzu. Noszona często przez rycerzy, aby mogli wbić ją pod pancerz powalonego przeciwnika i zakończyć jego cierpienia.
- Nóż pięściowy - ostrze z uchwytem ma kształt litery "T". Trzymany w dłoni, ostrze jest zazwyczaj między 3 i 4 palcem. Często używany zamiast kastetu. Łatwy do schowania i skuteczny w walce wręcz, stał się popularny wśród wszelkiej maści awanturników.
- Rondel - mający do 50cm z ostrzem, prosty nóż.Rondel charakteryzuje się dwoma okrągłymi dyskami na początku i końcu uchwytu.
- Stiletto - Broń używana często przez zabójców. Bardzo wąskie, krótkie ostrze i mały rozmiar pozwalają bez problemu ukryć nóż, wyciągnąć go w mgnieniu oka i dźgnąć.
- Ulu - broń podobna do noża pięściowego, jednak zamiast zwykłego ostrza ma niewielki stalowy wachlarz. Zaprojektowany do użytku domowego, szybko przyjął się w walce. Używany głównie przez kobiety, ale i mężczyźni potrafią nim zadać poważne rany.

Topory - topory są bardzo popularną bronią wśród wojowników preferujących efektywność nad efektowność. Broń ta wymaga większej krzepy, jednak zadaje większe obrażenia niż miecze. Wśród toporów można znaleźć:
- Topory bojowe - przypominają zwykłe siekiery, jednak są zaprojektowane do walki. Popularne ze względu na sporą siłę, prostotę użycia i użyteczność.
- Szerokie topory - broń o wielkim ostrzu i potężnej sile nieszczącej w odpowiednich rękach. Zazwyczaj posiadają średniej długości trzonki o lekkim zakrzywieniu. Najczęściej spotyka się okazy o ostrzu z jednej strony, ale istnieję i wersje dwustronne.
- Francisca - lekki toporek na krótkim trzonku i o cienkim ostrzu, rozszerzającym się na końcu. Służy głównie do miotania, ale potrzebuje wprawnego miotacza by być skutecznym. Używany też przez niziołki jako lekkie toporki bojowe.
- Hurlbat - przypomina noże do rzucania. Jest to niewielki toporek, wykonany całkowicie z żelaza. Jego rączka jest zaostrzona na końcu, poprawiając osiągi w miotaniu. Swego czasu bardzo popularna broń wśród krasnoludów.
- Labrys - Potężny topór o dwóch ostrzach, często kojarzony z barbarzyńcami i potężnymi wojownikami. Masa tej broni czyni z niej nieporęczne, ale potężne narzędzie zniszczenia.
- Ciupaga - broń mało popularna, jednak rozsławiona przez elfiego rozbójnika Jasinoka. Cienkim ostrzem i małą masą przypomina toporek do rzucania, jednak posiada długą rączkę, przez co nie nadaje się do rzucania.

Bronie obuchowe - tu zalicza się wszystkie bronie nie posiadające ostrza. Zazwyczaj wymagają jedynie silnego uderzenia, miażdżąc tkankę i krusząc kości. Szczególnie przydają się w walce z przeciwnikiem w metalowym pancerzu, po którym ostrze może się ześlizgnąć. Do broni obuchowych zaliczamy:
- Buławy - rodzaj maczugi, często ceremonialnej. Na metalowym lub drewnianym trzonku długości od 80-120cm znajduje się okrągłe zakończenie. Rozmiar i wykonanie "główki" buławy różni się w zależności od wykonania.
- Cep bojowy - podobny do zwykłego cepa, ale zakończony żelazną sztabką lub kolcami często połączonymi z rękojeścią łańcuchem. Dzierżaki dosięgają do średnicy 5 cm i długości 180 cm. Bijak długości 70 cm jest strugany w kształt ośmiokątny i okuty czterema stalowymi sztabkami. Bijak z dzierżą były połączone gązwą która była wykonana z metalu.
- Maczuga - termin ten obejmuje cały zakres broni używanych już od dawnych czasów. Maczugą może być wszystko, od nogi stołowej po gałąź. Rozmiarami różnią się od niewielkich po wielkie, bojowe. Czasami obwiązane są paskami skóry, by je wyciszyć. Istnieją też egzemplarze wyposażone w kolce.
- Młoty bojowe - szeroka kategoria zawierająca różne odmiany młotów. Różnią się rozmiarem i wykonaniem. Popularne są niewielkie młoty z dwoma końcami - jednym ostrym, a drugim tępym. Istnieją średnie młoty o długości do 140cm i masie ok 7kg (zależy od wykonania) Są także wielkie, dwuręczne młoty, zdolne zmiażdżyć przeciwnika jednym uderzeniem, jednak wymagające niesamowitej siły w użyciu.
- Morgensztern - odmiana buławy, jednak posiada na końcu kolce dla zwiększenie możliwości bojowych. Końcówka zazwyczaj wykonana jest z metalu, jednak prymitywniejsze, drewniane też są spotykane.
- Tonfa - prosty kij z prostopadłą rączką, bardzo popularny wśród sił porządkowych ze względu na łatwość użycia i skutecznością w obezwładnianiu zatrzymywanych. Dobrze nadaje się do blokowania i wykonywania chwytów oraz dźwigni.
- Wekiera - budową przypomina buławę, jednak jest cięższa i ma przeznaczenie wyłącznie bojowe. Zakończenie wekiery nie jest okrągłe, ale kolczaste lub "płatkowe", aby zadawać większe obrażenia przeciwnikom bez zbroi.

Bronie drzewcowe - to kategoria zawierająca broń o długim zasięgu, zazwyczaj na drzewcu - stąd nazwa.
- Dziryt - odmiana włóczni. Dziryt przeznaczony jest do miotania lub do walki wręcz, używany jest także do polowań. Najczęściej dziryt składa się z czwórgrannego stalowego grotu długości 15 cm osadzonego na drzewcu długości około 70-90 cm. Drzewiec ma na tylcu okucie lub metalowe pióro działające jako statecznik podczas lotu. Dobrze wyważony dziryt pozwalał na celny rzut na odległość kilkudziesięciu metrów. Zwykłe dwa lub trzy dziryty nosi się w płaskim kołczanie pokrytym skórą i oprawianym w metal, dołączając czasami do kompletu nóż myśliwski.
- Glewia - zaopatrzona w grot w postaci szerokiego jednosiecznego noża, osadzony na drzewcu o długości 2-2,5 m. Glewie posiadały jeden lub dwa kolce na grzbiecie noża. Służy jako broń paradna na wyposażeniu straży pałacowych.
- Halabarda - to dwuręczna broń drzewcowa Na 2,5-metrowym drzewcu zasadzone jest ostrze rozchodzące się na trzy strony: na siekierę, szpikulec sterczący pośrodku, mogący służyć zarówno do cięcia jak i kłucia, oraz na hak umożliwiający żołnierzowi zrzucenie za jego pomocą kawalerzysty z konia. Dzięki swej prostej budowie, wysokiej skuteczności i niskiemu kosztowi produkcji jest bardzo popularna i szeroko dostępna. Używa się jej głównie, aby pokonać pikinierów, albo rycerzy walczących mieczem, gdyż długość tej broni zapewnia halabardnikom dużą przewagę.
- Piki - Drzewce zakończone są na samym szczycie metalowym grotem, co zwiększało skuteczność w boju. Pikinierzy, których główną broń stanowi pika, są również uzbrojeni w krótkie miecze ze względu na niewielką przydatność piki w bezpośrednim starciu.

Zbroje - to wszelkiego rodzaju pancerze. Niejeden poszukiwacz przygód ma dziś całą skórę tylko dzięki mocnemu pancerzowi na grzbiecie.
- Zbroja skórzana - wykonywane są z twardej, sztywnej skóry. Nie zapewnia tak dobrej ochrony jak metalowa, ale nie krępuje tak ruchów i jest dużo tańsza. Często wzmacnia się takie zbroje metalowymi ćwiekami
- Zbroja paskowa - jest to pancerz złożony z wielu metalowych pasków, nachodzących na siebie. Dzięki temu stanowi dobrą ochronę przed ostrzami, którym trudno wcisnąć się pod kawałki metalu.
- Kolczuga - bardzo czasochłonny w produkcji pancerz. Składa się z setek niewielkich, metalowych pierścieni splecionych ze sobą. Zapewnia dzięki temu bardzo dobrą ochronę przed ostrzami, ale znikomą przeciw broni obuchowej. Na dodatek w razie rozerwania metalowe kółeczka mają tendencję do wchodzenia w rany. Kolczugi są łatwiejsze w naprawie niż inne zbroje i często są noszone pod cięższymi pancerzami jako dodatkowa ochrona. Najprostsze modele chronią tylko tułów, bardziej rozbudowane rozciągają się na nogi, ręce oraz głowę.
- Zbroja łuskowa - podobna do paskowej, lecz zamiast metalowych pasków posiada łuski przytwierdzone do skórzanego kaftana. Dość lekka i skuteczna, jest pancerzem używanym w lżejszych oddziałach.
- Zbroja płytowa - ciężki pancerz, na który niewielu może sobie pozwolić. Składa się z metalowych płyt, dopasowanych tak by po połączeniu chronić jak najlepiej użytkownika. Niestety, natura tego pancerza czyni go ciężkim i ograniczającym ruchy. Popularna jest jednak wśród rycerstwa, gdyż noszący ją jest bardzo ciężki do zranienia. Pełna zbroja płytowa składa się z hełmu, kirysu, rękawic, ochraniaczy na ramiona, obojczyka, nabiodrków, nakolanników, nagolenników oraz metalowych trzewików.
- Zbroja turniejowa - budową podobna do płytowej, jednak dużo cięższa i wytrzymalsza. Postawiono w niej na całkowitą ochronę kosztem ruchliwości. Ciężar i ograniczenie ruchów w zbroi turniejowej uniemożliwia wstanie na nogi po upadku bez pomocy osób trzecich. Ten rodzaj pancerza jest niesamowicie kosztowny i nie używa się go praktycznie poza turniejami właśnie.

Tarcze - Od momentu gdy pojawiły się miecze, towarzyszyły im tarcze. Są to osłony noszone na przedramieniu do ochrony przed ciosami.
- Puklerz - niewielka (30-50cm średnicy) kolista tarcza z wybrzuszeniem na środku, trzymana zazwyczaj w dłoni. Ze względu na niewielką masę puklerz służył zarówno do ochrony przed ciosami, jak i do uderzania przeciwnika lub odpychania jego broni.
- Mała tarcza - klasyczna, najczęściej używana z tarcz ze względu na swoją niewielką wagę. Ostro zakończona na dole i ścięta na górze, zazwyczaj jest wykonana z drewna obleczonego skórą.
- Tarcza duża - ciężka, masywna tarcza w kształcie odwróconej łzy. Często jest wykorzystywana przez ciężką piechotę, jako dobrą ochronę przed pociskami.
- Pawęż - Największa tarcz, zazwyczaj w kształcie prostokąta. Zbyt ciężka by używać jej w bezpośredniej walce, jest mocowana na podłożu i chroni łuczników oraz kuszników przed ostrzałem nieprzyjaciela.

Bronie strzeleckie - walka na krótkim dystansie niesie zagrożenie zranienia. Dlatego szybko wynaleziono broń, która może razić wroga na odległość.
- Łuk prosty - to najstarsza forma łuku, na którą składało się początkowo proste drzewce, które jest wstępnie lekko naciągane cięciwą. Łuki proste były w użyciu przez tysiąclecia. Przeciętny, wojskowy łuk prosty ma długość drzewca ok. 1 m, strzela strzałami o długości ok. 60-80 cm i o masie ok. 150-200 g. Jego maksymalny zasięg wynosi ok. 200 m.
- Łuk walijski - to odmiana łuku prostego. Łuk posiada znacznie dłuższe drzewce (ok. 1,8 do 2 m), co z jednej strony zwiększa niemal trzykrotnie siłę potrzebną do jego naciągnięcia, ale jednocześnie zwiększa zasięg do nawet 350 m. Strzelanie z łuku walijskiego wymaga długotrwałego treningu, gdyż przeciętna dorosła osoba nie jest w stanie z niego strzelać. Dzięki możliwości zastosowania dłuższych i dobrze wyważonych strzał (ponad 1 m) łuk walijski jest w rękach wprawnego łucznika bardzo celną i skuteczną bronią. Przy zastosowaniu ciężkich strzał (350 gramowych), jego zasięg spada do ok. 200 m, ale strzały takie przebijają niemal każdą zbroję.
- Łuk refleksyjny - łuk, w którym drzewce nie jest prostym prętem, lecz kilkuwarstwową kompozycją kilku rodzajów drewna, przy czym przynajmniej jedna warstwa jest sklejana w stanie silnego naprężenia. Tak wykonane drzewce nie są w stanie rozprężonym proste, lecz tworzy wybrzuszony do zewnątrz kształt. Powoduje to, że przy mniejszych wymiarach drzewca uzyskuje się większą siłę nośną Łuk posiada podobny zasięg do łuku walijskiego, ale jest od niego znacznie mniejszy (długość drzewca ok. 1 m). Umożliwia to wygodne strzelanie z konia. Jego użycie wymaga jednak równie długiego, o ile nie dłuższego treningu niż w przypadku łuku walijskiego. Z łuku refleksyjnego strzela się lżejszymi i krótszymi strzałami (długość strzały do 1 m, masa do 250 g), co powodowało, że łuk ten był mniej celny oraz miał krótszy zasięg (do 250 m). Nie miało to jednak większego znaczenia dla łuczników konnych, którzy stosują ten łuk do szybkich, zmasowanych ataków na nieopancerzonego zazwyczaj przeciwnika.
- Kusza prosta - potężne narzędzie strzeleckie. Kusza strzela pociskami zwanymi bełtami - krótszymi niż strzały. Kusze ze względu na wielkie naprężenie cięciwy wymagają użycia mechanizmu do naciągnięcia. Strzela się z nich poprzez naciśnięcie spustu zwalniającego cięciwę. Kusze z bliskiej odległości potrafią przebić pancerze. Ich główną wadą jest bardzo długi czas ładowania i mniejszy od łuku zasięg - nie można z kuszy strzelać pod kątem.
- Kusza powtarzalna - różni się od zwykłych mechanizmem, umożliwiającym naciągnięcie cięciwy i wystrzelenie bełtu jednym ruchem dźwigni. Magazynek z bełtami zamontowany jest w centralnym miejscu kuszy. To bardzo droga, ale niesamowicie skuteczna broń. Pozwala w krótkim czasie wyeliminować kilkunastu przeciwników, nawet gdy są w pancerzu.
- Arbalest - Cięższa i dłuższa odmiana kuszy, o jeszcze mocniejszym naciągu, umożliwiającym celne strzelanie nawet na pół kilometra. Jednak naciągnięcie jej jest dużo trudniejsze i wymaga użycia windy zamontowanej na początku broni.
- Zdradnica - Słabsza i dużo mniejsza wersja kuszy, z której można strzelać jedną ręką. Chociaż nie ma dość siły by przebić się przez mocny pancerz, często jest używana przez skrytobójców, gdyż w odróżnienia od łuku, ma małe rozmiary i moze być naciągnięta przez dłuższy czas.

[+] Kuźnia
[-] Kuźnia

Budynek z zewnątrz
Cała kuźnia znajduje się prawym skrzydle posiadłości Ostrzy. Bardzo charakterystyczną cechą jest herb Ostrzy, który wisi nad drzwiami wejściowymi. Dach pokryty jest drewnem dębu, a ściany zbudowane z kamienia. Budynek posiada jedną małą wieżyczkę. Prawdopodobnie przechowują tam nowo wykutą broń.

Architektura
Budynek został zbudowany w stylu który Ostrza najbardziej sobie cenią, czyli Gotycki. Dach jest bardzo spiczasty, koloru brązowego. Jest to dość duży budynek. Małe szpiczaste okienka dają mało światła, lecz chronią przed atakami z zewnątrz.

Wnętrze
Od razu gdy wchodzi się do budynku widać krótki korytarz. Po dwóch stronach stoją drzwi. W pokojach znajdują się łóżka, biurka, krzesła i półki na książki. Pomieszczenia są bardzo zadbane. Na samym końcu korytarza stoją metalowe drzwi. Gdy otworzy się owe - ciepły podmuch powietrza zaprasza do środka. Wchodząc głębiej można zauważyć różne narzędzia kowalskie. Pierwszą rzeczą jaka rzuca się w oczy jest wiadro wody tuż przy czarnym palenisku, w którym rozgrzewa się metal.
Kolejnym narzędziem jest kowadło stojące na samym środku pomieszczenia - spoczywa na nim wielki młot. Znajdziesz tu także koło szlifierskie, poruszane nogą, duże beczki, rzędy półek wiszące na ścianach, setki haków i łańcuchów, wystających ze ścian i zwisających z sufitu. W głębi czernieją kamienne schody prowadzące na górę - właśnie tam przechowywane są tymczasowo surowce potrzebne do wykuwania broni.

[+] Więzienie
[-] Więzienie



Więzienie Shankhank jest potężnym, ceglanym budynkiem, położonym na obrzeżach miasta, nieopodal baszty Ostrzy. Jego ponure mury wznoszą się nad okolicą, milcząco przypominając o losie skazanych. Stada czarnych ptaków wiecznie przesiadują na flankach, kracząc przeraźliwie na przechodniów.

Cztery wieże strażnicze spoglądają z wysoka na każdy ruch - zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz murów. Gotowe siać śmiercionośnymi bełtami i strzałami, gdyby któryś z osadzonych próbował wydostać się na zewnątrz. Uważny obserwator może dostrzec dwóch strażników w każdej z nich.

Brama więzienia to wielkie, ciężkie wrota okute stalą i ogromna krata z hartowanej stali. Mechanizm, który tak bezszelestnie wznosi i opuszcza ową kratę stanowi największą tajemnicę więzienia. Jedno jest pewne - to robota gnomich wynalazców, sprowadzona do Silizardu w wielkim sekrecie. Podobnież krata ma zatrzymać nawet największe tarany i najpotężniejsze zaklęcia.

Omszały korytarz za bramą prowadzi prosto do izby przyjęć, gdzie więzień zostawia swoje przedmioty osobiste. (cdn?)


Silizard.pl: Fantasy, Odgrywanie Postaci, RPG - Role Playing Games, Chat Fantasy, Opowiadania, PBCH - Play by Chat, Fantastyka, Mechanika, Drama, Klan, RPG Klan, Czat Fantasy, Systemy, Klimat, Gry Fabularne


Stat od: 18 lip 07 UIP: 3923 VIS: 13340 PG: 30586 Smok 2007